Definicja:
Księga główna jest podstawową częścią ksiąg rachunkowych, w której dokonuje się zapisów wszystkich operacji gospodarczych w ujęciu syntetycznym, zgodnie z zasadą podwójnego zapisu. Obowiązek jej prowadzenia wynika z przepisów ustawy o rachunkowości.

Zapisy w księdze głównej dokonywane są na kontach księgowych i muszą być prowadzone w sposób systematyczny, chronologiczny i trwały. Każda operacja gospodarcza wpływa co najmniej na dwa konta – po stronie Wn i Ma.

Znaczenie w księgowości:
Księga główna stanowi podstawę do sporządzania sprawozdań finansowych oraz kontroli poprawności zapisów księgowych. Zapewnia kompletność i rzetelność informacji finansowych.

Rodzaje zapisów:

• zapisy na kontach bilansowych
• zapisy na kontach wynikowych

Przykłady:

• księgowanie faktury sprzedaży
• zapis operacji bankowej