Krajowy System Cyberbezpieczeństwa (KSC) w Polsce to zorganizowany zbiór zasad, podmiotów, mechanizmów oraz procedur ustanowionych w celu zapewnienia ochrony cyberprzestrzeni Rzeczypospolitej Polskiej. Głównym celem systemu jest zapewnienie bezpieczeństwa usług kluczowych i cyfrowych, skutecznego reagowania na incydenty w cyberprzestrzeni oraz ochrony interesów obywateli, instytucji i przedsiębiorstw przed zagrożeniami cybernetycznymi.

Podstawowe elementy Krajowego Systemu Cyberbezpieczeństwa:

1. Podmioty systemu KSC:
   • Operatorzy usług kluczowych – np. przedsiębiorstwa energetyczne, telekomunikacyjne, transportowe, banki.
   • Dostawcy usług cyfrowych – firmy świadczące usługi w zakresie e-commerce, wyszukiwarek internetowych czy przetwarzania danych w chmurze.
   • Jednostki sektora publicznego – administracja rządowa i samorządowa.
   • CSIRT-y (Computer Security Incident Response Teams) – zespoły reagowania na incydenty bezpieczeństwa:
     • CSIRT NASK,
     • CSIRT GOV (w ramach Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego),
     • CSIRT MON (Ministerstwo Obrony Narodowej).
2. Cele systemu KSC:
   • Zapewnienie wysokiego poziomu cyberbezpieczeństwa w Polsce.
   • Identyfikacja i zarządzanie ryzykiem związanym z cyberzagrożeniami.
   • Zapewnienie ciągłości działania usług kluczowych.
   • Reagowanie na incydenty i minimalizowanie ich skutków.
3. Regulacje prawne:
   • Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa – podstawowy akt prawny określający zasady funkcjonowania systemu.
   • Akty wykonawcze oraz strategie dotyczące cyberbezpieczeństwa.
4. Mechanizmy działania systemu KSC:
   • Współpraca między podmiotami publicznymi i prywatnymi.
   • Monitorowanie i raportowanie incydentów w cyberprzestrzeni.
   • Edukacja i podnoszenie świadomości na temat zagrożeń cybernetycznych.

System KSC ma kluczowe znaczenie w przeciwdziałaniu zagrożeniom w cyberprzestrzeni i wspieraniu stabilności funkcjonowania systemów informacyjnych w Polsce.